Ana içeriğe atla

GÜL


GÜL YETİŞTİRİCİLİĞİ

Takım: Rosales  
Familya: Rosaceae  
Cins: Rosa 
 Gün Uzunluğu: Nötr Gün Bitkisi 
 Botanik Adı: Rosa hybrida L. 

Güllerin anavatanı Kuzey yarım küre olup Asya, Avrupa, Ortadoğu, ve Kuzey Amerika’da doğal olarak yayılış gösterirler. Dünyada yaklaşık 200 gül türü, ülkemizde ise 45 gül türü (24 adeti yabani gül türü, 21 adeti eski bahçe gülü) bulunmaktadır.  Günümüzde Türkiye, gül üretimi bakımından dünya pazar payının büyük bir bölümünü elinde tutmaktadır. Dünyadaki gül türlerinin yaklaşık %35'i ülkemizde yetiştirilmektedir. 

Farmakolojik etkisi nedeniyle tıbbi ve aromatik bitkiler arasında önemli bir yere sahip olan gül bitkisi, gıda, kişisel bakım ve temizlik sanayiinde de yaygın olarak kullanılmaktadır. Ülkemizde yüzyıllardır bazı gül türlerinin meyveleri marmelat, gül şurubu, gül çayı ve gül pekmezi yapımında; çiçekleri ise gül suyu, gül reçeli, gül sirkesi, gül lokumu başta olmak üzere birçok ürünün elde edilmesinde kullanmıştırTürkiye'de gülden elde edilen ürün sayısının 150 civarında olduğu tahmin edilmektedir. 

Rosa spp. (Gül), Rosaceae (Gülgiller) familyasında yer alangenelde 50- 300 cm boylanan, çalı formunda, çok yıllık, odunsu bitkilerdir. 
TOPRAK İSTEKLERİ: Güller taban suyu (1 m ve altında) ve drenaj sorunu olmayan, killi-tınlı ve organik maddece zengin, iyi havalanabilir, su tutma kapasitesi yüksek, pH’sı 6-6.5 arasında, tuz miktarı (EC) 0.5-1.5 mS/cm arasında olan topraklarda iyi gelişir. 
SICAKLIK: Güller gündüz 21- 28°C, gece 16-18°C sıcaklıkta iyi gelişir. Gece sıcaklıklarının 14-15°C’nin altına düşmesi özellikle kırmızı renkli çeşitlerde taç yaprakların kararmasına neden olur. Düşük sıcaklıklar (10°C) çiçeklenme ve hasadı geciktirirken, yüksek sıcaklıklar (>30°C) taç yaprak sayısını azalmakta ve gonca çapını küçültmektedir. Özellikle yaz ayları sıcak ve güneşli geçen Akdeniz ülkelerinde haziran-eylül arasında sera içi sıcaklıklarını (>30-35°C) 
IŞIK:  Işık gülün büyüme, gelişme ve verimini doğrudan etkiler. Çiçek verimi ışık yoğunluğunun yüksek ve gün uzunluğunun fazla olduğu yaz aylarında, kısa gün koşulları ve ışık yoğunluğunun az olduğu kış aylarına göre daha yüksektir. 

GÜLLERDE ÇOĞALTMA

Güller tohum, çelik, aşı (göz ve kalem) ve doku kültürü yöntemiyle çoğaltılır.  Güllerin çoğaltılmasında en yaygın kullanılan yöntemler çelik, göz aşısı ve stenting (aşılı çelikle çoğaltma, mandal aşı)’dir.  




Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yumuşak Çekirdekli Meyve Türleri

ELMA   ARMUT   AYVA   İNCİR   NAR   TRABZON HURMASI   KİVİ   YENİ DÜNYA    ELMA   Elmanın Sistematikteki Yeri     Takım :   Rosales     Familya :  Rosaceae     Alt Familya:  Pomoideae  –  Maloideae     Cins :   Malus    Tür : Çok sayıda tür bulunmaktadır.    Kültür elmalarının dahil olduğu tür:  Malus  x domestica  Borkh . (Kültür elması türler arası bir  hibrit  kompleksidir).   ARMUT   Armudun Sistematikteki Yeri     Takım :   Rosales     Familya :   Rosaceae    Alt Familya:  Pomoideae     Cins :   Pyrus     Türler :  Çok sayıda tür  bulunmaktadı r    ...

Yumuşak Çekirdekli Meyve Türlerinin İklim İstekleri

ELMANIN EKOLOJİK İSTEKLERİ    İklim İstekleri    Elma bir ılıman iklim meyve türüdür. Özellikle soğuk ılıman iklim kuşağında başarıyla yetiştirilebilmektedir. Tropik iklim kuşağında ise sadece yüksek kesimlerde yetişebilmektedir.    Kış dinlenme periyodunda ağaçların  gövdesi ,  ana dalları ve tomurcukları -35, -40°C’ye, 1 yaşlı dalları -20°C’ye ve kökleri -7, 15°C’ye dayanır. Soğuklara karşı dayanmada çeşitlerin, anaçların ve uygulanan kültürel sistemlerin önemli etkileri vardır. Örneğin  McIntosh  çeşidi ve M26 anacı kış soğuklarına dayanıklıdır.    İlkbaharda uyanma ile birlikte soğuklara dayanıklılık azalır. Çeşitlere göre  çiçekler - 2.2, -3.3°C’de, küçük meyveler -1.1, - 2.2°C’de, olgun meyveler ise -2, -3.5°C’de don zararına uğrar.   Elma kış dinlenme döneminde yeterli düzeyde soğuklama gereksiniminin karşılanmasını ister. Tür ve çeşitlere bağlı olarak  soğuklanma  süresi + 7.2 °...

DOMATESTE GEÇ YANIKLIK (MİLDİYÖ) (Phytophthora infestans)

  DOMATESTE GEÇ YANIKLIK (MİLDİYÖ)   ( Phytophthora infestans )   Hastalık gövde, yaprak, dal, meyve üzerinde gelişir.   Hastalık Belirtileri · İlk belirtiler yaprak ve gövdede üstten bakıldığında soluk yeşil renkte büyük, daha sonra esmerleşen sınırları belirsiz lekelerdir. · Rutubetli havalarda yaprağın altına bakıldığında grimsi renkte, ince tüylü bir misel tabakası meydana geldiği görülür. · Meyvede ise sapa bağlı kısma yakın küçük, gri kahverenginde lekeler meydana gelir. Bu lekeler süratle büyüyerek kesin hudutları belli olmayan kahverengi benekli çürüklük halini alır. · Koşullar hastalık için uygun olduğu takdirde hastalık tüm bitkiye yayılır ve bitkide yanıklık şeklini alır ve onun kurumasına neden olur. · Kışı hastalıklı bitki artıklarında geçirir, ayrıca tohumla da taşınabilir. Hastalığın gelişmesi ve yeni yerlere bulaşmasında serin, rutubetli havalar önemli rol oynar. · Sıcaklık 19–22 0C ve orantılı nem % 80 ve üzerinde olduğun...